Σταύρος Λάντσιας | Ημερολόγιο Ονείρων

Αν και συμπληρώνει αυτόν τον καιρό αισίως δυο δεκαετίες διαμονής στην Ελλάδα, ο Σταύρος Λάντσιας έχει παρουσιάσει μονάχα δυο ολοκληρωμένες προσωπικές του εργασίες. Την αριστουργηματική Επιστροφή του 99 ακολούθησε το ενδιαφέρον Ταξίδι μιας Νότας τρία χρόνια αργότερα. Έκτοτε σιωπή, αν εξαιρεθούν φυσικά οι συμμετοχές του διαπρεπούς καλλιτέχνη σε κυκλοφορίες συναδέλφων του και το Movin’ των Human Touch. Φαντάζει παράδοξη μια τέτοια μακριά, σχεδόν δεκαετής, απουσία από τη δισκογραφία ενός τόσο αξιόλογου και κυρίως δημιουργικού μουσικού, ταυτόχρονα όμως αυτή έχει δημιουργήσει και ένα κλίμα έντονης προσμονής για το Ημερολόγιο Ονείρων, το τελευταίο του έργο το οποίο ο καλλιτέχνης παρουσιάζει ζωντανά από το 2006. Η ιστορία του Ημερολογίου είναι λιγάκι ιδιαίτερη. Τούτη η σουίτα για πιάνο, σοπράνο σαξόφωνο και ορχήστρα εγχόρδων ακούστηκε για πρώτη φορά στο πλαίσιο του φεστιβάλ “Πάτρα – πολιτιστική πρωτεύουσα 2006” με διευθυντή ορχήστρας τον Αλέξανδρο Μυράτ. Έκτοτε, ο Λάντσιας σμιλεύει και διευρύνει τους εκφραστικούς ορίζοντες του έργου, όμως μόλις πέρσι αποφάσισε να το ηχογραφήσει με τη μορφή που τελικά κυκλοφορεί το υλικό στα τέλη του 2011. Στο μεσοδιάστημα επιβεβαιώθηκε η ενεργός συμμετοχή τριών σπουδαίων επαγγελματιών στο project. Πρόκειται για τον κορυφαίο Σουηδό μπασίστα Lars Danielsson, τον διάσημο Αμερικανό ντράμερ Peter Erskine και τον βραβευμένο με Grammy μηχανικό ήχου Rich Breen. Στο εξαιρετικής ηχητικής Firehouse Recording Studio στη Pasadena των Η.Π.Α. ηχογραφήθηκε ένα μέρος του προγράμματος.

Αυτό που αφορά το τρίο πιάνο-μπάσο-ντραμς συν τα πνευστά του κυρίου Chris Bleth, δηλαδή όμποε, φλάουτο και κλαρινέτο. Τα ορχηστρικά μέρη της Athens Camerata και το σοπράνο σαξόφωνο του Δημήτρη Χουντή ηχογράφησε στο Μέγαρο Αθηνών ο Νίκος Εσπιαλίδης και τη κρητική λύρα του Γιώργου Καλούδη έγραψε στη Λευκωσία ο Simon Allen. Τις τελικές μίξεις και το mastering επιμελήθηκε στο ιδιόκτητο και υπερσύγχρονο Dogmatic Sound στούντιο του ο κύριος Breen. Μιλώντας για το ακουστικό του επίπεδο, θα εκφράσουμε απερίφραστα τον θαυμασμό μας για τούτο το αψεγάδιαστο ηχητικά άλμπουμ, με την κορυφαία μουσικότητα και ατμόσφαιρα που σε συνδυασμό με το ερμηνευτικό στυλ ειδικά του μεγάλου Peter Erskine, μας έφερε στο νου τις κυκλοφορίες της γερμανικής ECM. Η στερεοφωνική εικόνα και η σκιαγράφηση των τριών διαστάσεων είναι εξαιρετική, τα σώματα ακουστικού μπάσου και τυμπάνων επαρκώς ογκώδη και ρεαλιστικά, οι μεσαίες του πιάνου και της ορχήστρας ζεστές και ξεκούραστες, οι υψηλές του όπως αυτές κυρίως εκφράζονται από την ευφυή δουλειά του Erskine στα κύμβαλα, κρυστάλλινες και ξεκούραστες. Σε επίπεδο παραγωγής λοιπόν και έπειτα από πολλαπλές και προσεκτικές ακροάσεις, το Diary of Dreams του Stavros Lantsias, όπως προτάσσεται το άλμπουμ στο ποιοτικότατο hard-book εξώφυλλο του, ξεφεύγει εμφανώς από τα ελληνικά στερεότυπα και στέκεται με άνεση απέναντι σε κάθε διεθνή audiophile παραγωγή.

Τι γίνεται όμως με τη μουσική; Ο Σταύρος Λάντσιας είναι ξεκάθαρα ένας εξαιρετικός πιανίστας και ενορχηστρωτής, το μαρτυρούν άλλωστε οι πολλές και επιτυχημένες session εργασίες του, μα κυρίως οι αξιομνημόνευτες ζωντανές εμφανίσεις του. Ως συνθέτης από την άλλη, έβαλε εξαρχής πολύ ψηλά τον ποιοτικό πήχη με την Επιστροφή, έναν ορχηστρικό δίσκο κορυφαίας ευαισθησίας και αυθεντικής έμπνευσης. Το νέο του έργο συνεχίζει σε αυτό ακριβώς το δημιουργικό μονοπάτι. Με την υποσημείωση πως ο καλλιτέχνης έχει ωριμάσει εκφραστικά και συνθετικά, κάτι που αποτυπώνεται ξεκάθαρα στο Ημερολόγιο Ονείρων. Η ονειρική Επιστροφή διανθίζεται από εμπνευσμένες τζαζ πινελιές, όμορφους αυτοσχεδιασμούς και ισχυρές “κινηματογραφικές” μελωδίες. Ο Λάντσιας ποτέ δεν έκρυψε την αγάπη του για την μουσική του σινεμά, και δη για τον Ennio Morricone, καμία έκπληξη λοιπόν δεν προκαλεί η αφιέρωση του πρώτου κομματιού του cd, με τίτλο An Other Life, στον Μαέστρο. Μια σαγηνευτική εισαγωγή από το oboe, τα βελούδινα έγχορδα και το μίνιμαλ πιάνο, σύντομα εξελίσσεται με μια ισχυρή μελωδία, ως ότου έρθει το σόλο τσέλο στα 2.30 να προδώσει μια εντονότερη συναισθηματική διάσταση και τα σκουπίσματα του μεγάλου Peter Erskine λίγο αργότερα να το απογειώσουν αισθαντικά. Η ρομαντική γραμμή του μπάσου και του πιάνου απλώς επισφραγίζουν ένα έξοχο εναρκτήριο θέμα. Το Midnight Walk που έπεται είναι το πλέον κινηματογραφικό κομμάτι του άλμπουμ. Η μελωδία του και ο ισχυρός λυρισμός του θυμίζουν τις ατμόσφαιρες του εκλεκτού Βρετανού Richard Robbins. Αέρινο όσο και ανήσυχο το Restless με τον όγκο του μπάσου και τα θαυμάσια τύμπανα να ωθούν πιάνο και ορχήστρα σε ντελικάτα φτερουγίσματα. Το Alone που ακολουθεί είναι το πρώτο αμιγώς jazz – trio κομμάτι του cd. Ο Λάντσιας έχει το συνθετικό χάρισμα της ισονομίας των συμπαικτών και τούτο αποτυπώνεται γλαφυρά εδώ με το θαυμάσιο και μακρύ σόλο του Danielsson πριν ο ίδιος χαρίσει το δικό του ιδιαίτερο ηχόχρωμα στη μελωδία. Διαμαντάκι. Στο The River Of Time παρατηρούμε μια σόλο μπάσο εισαγωγή πριν ο λόγος περάσει στο τσέλο του Renato Ripo, το πιάνο και την ορχήστρα για μια θαυμάσια, δραματική ερμηνεία.

Η κρητική λύρα του Καλούδη και το βιολί του Sergiu Nastasa συνδράμουν ουσιαστικά στη λειτουργία του Unknown Land. Ωραιότατος ο ρυθμικός Χορός με τον Άνεμο και το σοπράνο σαξόφωνο του Χουντή πραγματικά στήνει θαυμάσιο χορό με τα τύμπανα του Erskine και το πιάνο του Λάντσια. Διπλός Μάνος Χατζιδάκις για τη συνέχεια. Τρυφερό, απολαυστικό πιάνο-μπάσο-ντραμς τρίο για το Μεσ’ αυτήν τη Βάρκα από την Μανταλένα, με θαυμάσια συνεργασία των τριών καλλιτεχνών που προσδίδουν μια ωραιότατη τζαζ ατμόσφαιρα σε μια από τις πλέον κλασικές μελωδίες του Ελληνικού Τραγουδιού. Topkapi για τη συνέχεια, αλέγκρο διάθεση, έξυπνο και χαρούμενο μεν, λιγάκι εκτός κλίματος δε. Το πιάνο που λατρεύουμε ακούγεται στο Growing Apart, ζεστό, ειλικρινές, άμεσο. Θαυμάσιο το δίδυμο Danielsson – Erskine, για ακόμα μια φορά. Στο Beyond, απολαυστικό το intro του δάσκαλου Έρσκιν, ενώ το επτάλεπτο κομμάτι που έρχεται με την έντονη νουάρ ατμόσφαιρα και το θαυμάσιο σοπράνο συνιστά μια από τις ισχυρότερες συνθέσεις του Diary of Dreams. O επίλογος με τίτλο Walking αφιερώνεται στον Peter Erskine, σημαντικότατη αν μη τι άλλο φιγούρα του project. Χορταστικά τα σκουπίσματα του στο θέμα, ογκώδες το μπάσο, υπέροχα τρυφερό το πιάνο. Εύγε. Στο κλείσιμο του 2011 ήρθε το κορυφαίο ελληνικό μουσικό έργο για τούτο το έτος. Απλά πράγματα…

Shares