The Chuck Mangione Quartet | The Chuck Mangione Quartet

Το όνομα Chuck Mangione έχει με τα χρόνια ταυτιστεί με το Feels So Good και το Children of Sanchez. Στα μάτια των περισσοτέρων μάλιστα, ο Mangione είναι μονάχα ο pop fusion ήρωας του δεύτερου, λες και δεν υπήρξε πριν ή μετά για αυτόν τον θαυμάσιο καλλιτέχνη. Πόσο μεγάλο είναι το λάθος τους… Μετά το πέρασμα του από τους Jazz Messengers του Art Blakey, ο Chuck υπέγραψε ένα συμβόλαιο με την Mercury για την οποία έγραψε μερικά άλμπουμ στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 70. Ανάμεσα τους, ξεχωρίζει αναμφίβολα το The Chuck Mangione Quartet, ένας δίσκος που κυκλοφόρησε στα 1972 και έκτοτε συγκαταλέγεται στα καλύτερα ολόκληρης της διαδρομής του. Η έμφαση στην μελωδία και τις απαλές γραμμές που έχουν χαρακτηρίσει το ύφος του είναι βέβαια και εδώ παρούσες, πως να είναι αλλιώς άλλωστε όταν ο δίσκος ανοίγει με το Land of Make Believe, ένα από τα κομμάτια του Μαντζιόνι που άντεξαν στον χρόνο και έμειναν κλασικά. Από το flugelhorn αναδύονται απλές, πλην όμως πανέμορφες φράσεις στην αρχή του κομματιού, στην συνέχεια όμως τον κυρίαρχο ρόλο αναλαμβάνει το σοπράνο σαξόφωνο του σπουδαίου Gerry Niewood που απογειώνει το θέμα μέσα από έναν bob καταιγισμό ευφυούς αυτοσχεδιασμού. Το Self Portrait είναι ένα δεκάλεπτο latin jazz θέμα, με τα congas του Ron Davies και το φλάουτο του Niewood να δίνουν εξαρχής τον ρυθμό και τη μελωδία. Αν υπήρχε μια κιθάρα, θα ήταν αναμφίβολα η ηλεκτρική του Santana, όμως αυτό που έπεται είναι το αιθέριο flugelhorn του Chuck που χαρίζει ένα μακρόσυρτο γοητευτικό σόλο με την αμέριστη υποστήριξη των πληθωρικών κρουστών. Το κομμάτι ακούγεται μόνο δυνατά!

Η δεύτερη πλευρά ανοίγει με μια καταπληκτική διασκευή στο Little Sunflower του Freddie Hubbard. Το ηλεκτρικό πιάνο εδώ προσφέρει μερικές ωραίες συνοδευτικές γραμμές, όμως την παράσταση κλέβουν οι αέρινες μελαγχολικές νότες του flugelhorn και το ξέσπασμα του σοπράνο σαξοφώνου που ακολουθεί. Κομματάρα! Ο Niewood υπογράφει το επόμενο κομμάτι, το σαφώς πιο ατμοσφαιρικό και αργό Floating, με το standard Manha de Carnaval να κλείνει τον δίσκο αφήνοντας αναμφίβολα ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη. Θαυμάσια εδώ η αλληλουχία του flugelhorn και του φλάουτου, ενώ όπως είναι λογικό τα κρουστά είναι πληθωρικά και η δουλειά στα κύμβαλα απολαυστική. Αδυνατώ να γνωρίζω την αιτία, όμως γεγονός είναι πως ο εξαιρετικός αυτός δίσκος δεν έχει κυκλοφορήσει ποτέ ως τώρα σε cd, ενώ δεν υπάρχουν και αναλογικές επανακυκλοφορίες του. Η Speakers Corner έρχεται να καλύψει αυτό το κενό φέτος, κυκλοφορώντας το The Chuck Mangione Quartet σε βαρύ βινύλιο 180 γραμμαρίων. Δίνει έτσι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία στους φίλους του καλλιτέχνη να προσθέσουν στην δισκοθήκη τους έναν από τους καλύτερους ever δίσκους του. Ηχητικά, το αποτέλεσμα κρίνεται ως άκρως ικανοποιητικό. Η σκηνή είναι ανοιχτή, η στερεοφωνική εικόνα θαυμάσια, τα σώματα των οργάνων ρεαλιστικά. Εξαιρετικό επίσης το δυναμικό εύρος του, που επιτρέπει τη φυσιολογική και ασυμπίεστη ροή της μουσικής. Συνοψίζοντας, δεν έχουμε παρά να εκφράσουμε την απόλυτη ικανοποίηση μας για αυτήν την έκδοση της γερμανικής audiophile εταιρείας. Εδώ δεν έχουμε απλά να κάνουμε με έναν καλό τζαζ δίσκο. Στην πραγματικότητα έχουμε στην διάθεση μας έναν σπουδαίο Chuck Mangione στο peak της ερμηνευτικής του φόρμας, για πρώτη φορά μετά από 40 ολόκληρα χρόνια! Δεν είναι και λίγο…

Shares