Jennifer Warnes | Famous Blue Raincoat

Η γνωριμία της με τον Leonard Cohen κρατά από παλιά. Από τις αρχές της δεκαετίας του 70 συγκεκριμένα, τότε που η νεαρή Jennifer Warnes έκανε τα πρώτα της δειλά καλλιτεχνικά βήματα πατώντας τα χνάρια της διάσημης Joan Baez. Ο Καναδός τροβαδούρος την προσέλαβε για δεύτερη φωνή στις περιοδείες του και η Warnes συμμετέχει από τότε ανελλιπώς στη δισκογραφία του. Η καριέρα της εκτινάχθηκε το 1979 όταν το τραγούδι της It Goes Like It Goes από το φιλμ Norma Rae κατέκτησε το αγαλματίδιο του κυρίου Oscar. Ακολούθησαν δυο χρυσά ντουέτα. Πρώτα το Up Where We Belong με τον Joe Cocker από τη ταινία An Officer And a Gentleman στο 1982 και έπειτα το θρυλικό The Time Of My Life με τον Bill Medley από το Dirty Dancing του 1987. Δυο ακόμα αγαλματάκια στη συλλογή της γλυκιάς Τζένιφερ. Ήδη έχει αποφασίσει πως έφτασε η στιγμή για το άλμπουμ που ανέκαθεν ονειρευόταν να φτιάξει. Το Famous Blue Raincoat είναι στα σκαριά και μέλει να είναι το απόλυτο έργο της Jennifer Warnes, το καλύτερο, μαζί με τη διπλή συλλογή I’M Your Fan, tribute που φτιάχθηκε ποτέ προς τιμήν του Leonard Cohen και βέβαια ένα από τα χαρακτηριστικότερα άλμπουμς μιας ολόκληρης δεκαετίας. Ο φίλος της και συμπαραγωγός του δίσκου Roscoe Beck, Τεξανός στη καταγωγή προσκαλεί τον θρύλο του Τέξας Stevie Ray Vaughan για τις βασικές κιθάρες του First We Take Manhattan, εναρκτήριου κομματιού τυ δίσκου. Κάπως έτσι γράφεται η ιστορία. Ο Vaughan, έχοντας δίπλα του έναν επίσης σπουδαίο κιθαρίστα τον Ruben Ford, γράφει κάποιες από τις ομορφότερες κιθαριστικές γραμμές των τελευταίων δεκαετιών και χαρίζει στην Warnes μια τεράστια επιτυχία.

Μια ιδιαιτερότητα είναι πως τόσο αυτό όσο και το Ain’t No Cure For Love ηχογραφήθηκαν από την Warnes πριν ποτέ κυκλοφορήσουν από τον ίδιο τον δημιουργό τους. Ο Cohen τα τραγούδησε ένα χρόνο αργότερα, στο υπέροχο του I’m Your Man. Κανένα άλμπουμ διασκευών όμως δεν περνά στο πάνθεον αν ο επεμβαίνων δεν καταθέσει τη ψυχή του σε αυτό. Η Warnes αγαπά τον θείο Lenny, τις μελωδίες και την ποίηση του, την μελαγχολία και την τρυφερότητα του. Συνθέτει μια ιδανική συνθήκη συνύπαρξης με το έργο του, ταυτίζεται με αυτό και απελευθερώνει και την τελευταία εύγευστη σταγόνα του. Σκιτσάρει με ένα δημιουργικό, όσο και γλυκό τρόπο που αναμφισβήτητα κάνει τον μεγάλο καλλιτέχνη να χαμογελά. Η φωνή της βγαίνει καθαρή, ευαίσθητη και η ερμηνεία της ενισχύει ουσιαστικά τον λυρισμό του λόγου του Κοέν. Οι ποπ ενορχηστρώσεις και οι υπέροχες ατμόσφαιρες είναι το δεύτερο χαρακτηριστικό του Famous Blue Raincoat. Ας μη λησμονούμε πως βρισκόμαστε στη καρδιά των 80’ς, τα απαραίτητα synths επισφραγίζουν με τη παρουσία τους το έργο. Όχι μόνο αυτά πάντως. Στο μαγευτικό ομότιτλο τραγούδι είναι το σαξόφωνο του Paul Ostermayer, το πιάνο του Bill Ginn και ένα θαυμάσιο κουιντέτο εγχόρδων που συμπυκνώνουν όλη την ομορφιά της μελωδίας. Και βέβαια αυτή η μοναδική, στα όρια του κλασικού, ερμηνεία της Jennifer Warnes που οδηγεί το τραγούδι σε παραδείσια επίπεδα. Το υπέροχο Joan Of Arc διακοσμεί με τα μοναδικά φωνητικά του ο ίδιος ο Leonard Cohen για ένα ακόμα σπουδαίο ντουέτο στη διαδρομή της εξαίρετης ερμηνεύτριας. Μια ξεχωριστή παρέμβαση αφορά στο A Singer Must Die. Η Warnes το αποδίδει acapella συνοδευόμενη από μονάχα από μια χορωδία με μια αφάνταστη τρυφερότητα.

Από τα τέσσερα μπόνους τραγούδια της συλλεκτικής έκδοσης ξεχωρίζει το Night Comes On. Λιτό και απέριττο καθώς είναι με τη συνοδεία μιας ακουστικής κιθάρας, κάλλιστα θα χωρούσε στην αρχική έκδοση. Είκοσι χρόνια μετά τη κυκλοφορία του, το Master Tape του Famous Blue Raincoat ανασύρεται από τα αρχεία της Jennifer Warnes. Η audiophile ατικέτα Cisco αναλαμβάνει την επεξεργασία του υλικού με σκοπό την δυνατόν καλύτερη αναπαραγωγή του. Αν η πρώτη έκδοση του 87 θεωρήθηκε εξαιρετική για την εποχή της, τότε τι να πει κανείς για τούτη τη χρυσή επετειακή του 2007… Νομίζεις ότι ακούς έναν άλλον δίσκο! Εντυπωσιακά βελτιωμένα δυναμικά σώματα, κρυστάλλινη λεπτομέρεια και ένα θαυμάσιο soundstage είναι τα τρία κύρια σημεία υπεροχής του νέου cd των 24 καρατίων. Θα έλεγε κανείς χωρίς να θεωρηθεί υπερφίαλος πως η μουσική ρέει αβίαστη πλέον, με μια μνημειώδη αμεσότητα και ζεστασιά. Η βελούδινη φωνή της Jennifer Warnes φθάνει πια στα αυτιά μας με όλη της την ευελιξία και υγρασία. Τα χαμηλά του δίσκου είναι πλέον πανίσχυρα και γεμάτα σε όγκο, κάθε σύγκριση με το λεπτόηχο αρχικό δισκάκι φαντάζει απλώς μάταιη. Τα υψηλά είναι φανερά πιο εκτεταμένα και οι μεσαίες του σαφώς πιο ζεστές και αναλογικές. Επιτέλους απολαμβάνουμε και ηχητικά έναν από τους ομορφότερους δίσκους της δεκαετίας του 80. Για όσους δεν πρόλαβαν την συλλεκτική και πανάκριβη πλέον έκδοση σε τριπλό βινύλιο 45 στροφών, το επιχρυσωμένο επετειακό δισκάκι αποτελεί μονόδρομο…

Shares