Clark Terry & Max Roach | Friendship

Το 2002, οπότε και το Friendship ηχογραφήθηκε στο Avatar Studio, ο Clark Terry ήταν 82 και ο Max Roach 78. Το άθροισμα 160 έτη ζωής για δυο από τους τιτάνες της τζαζ ιστορίας, που όμως συνεργάστηκαν ελάχιστα στο ένδοξο παρελθόν τους. Χρειάστηκαν τέσσερις δεκαετίες (!!!) για να ξαναβρεθούν σε ένα στούντιο οι δυο μάστορες, ωριμότεροι πια, μα και πιο σοφοί καλλιτεχνικά. Με την Φιλία τους δεν επιδιώκουν να αποδείξουν κάτι στο κοινό, ούτε βέβαια στους εαυτούς τους. Ο γλυκός τόνος της τρομπέτας του ενός και η υψηλής τεχνικής bop πολυρυθμία του άλλου έχουν γεμίσει εκατοντάδες δίσκους με πολύτιμες μουσικές στιγμές. Στα 80 τους, οι δυο φίλοι μπήκαν στο studio για να χαρούν την παρέα και την μουσική, για να το διασκεδάσουν αναπολώντας τα παλιά. Το Friendship είναι ένας πολύ ιδιαίτερος δίσκος. Στα credits βλέπεις κάτω από τα ονόματα των 2 leaders εκείνα του πιανίστα Don Friedman και του μπασίστα Marcus McLaurine, όμως είναι μόνο τέσσερα από τα δεκατρία κομμάτια του σετ στα οποία συμμετέχουν. Τα υπόλοιπα εννέα είναι είτε ντουέτα των δυο αρχηγών, είτε σόλο του ενός ή του άλλου. Μια δομή, που προσωπικά βρίσκω όχι απλά ενδιαφέρουσα, μα πραγματικά απολαυστική. Το Statements που ανοίγει το cd αποτελεί ένα χαρακτηριστικό δείγμα γραφής των γερόλυκων! Avant-garde, με τον Roach να γεμίζει τον χώρο με τα τύμπανα του και το κορνέτο του Terry να τον ακολουθεί με καυτές blues φράσεις. Ακολουθεί ένα standard του Thelonious Monk, το Let’s Cool One. Το κουαρτέτο παίζει για πρώτη φορά μαζί και μάλιστα τόσο το πιάνο όσο και το μπάσο έχουν από ένα όμορφο σόλο, σε αυτό το ενεργητικό μποπ κομμάτι. Στο Brushes and Brass ο τίτλος υποδηλώνει το περιεχόμενο.

Απολαυστικό ντουέτο με τον μεγάλο Max να δίνει ένα ρεσιτάλ με τις σκούπες του και τον Terry να προσφέρει μερικά πολύ γρήγορα swings με τη τρομπέτα του. Ακόμα ένα ντουέτο είναι το Simple Waltz όπου ο Roach αποδεικνύει τον λόγο που θεωρήθηκε ο κορυφαίος ever παίκτης των κυμβάλων. Στο κλασικό όμως I Remember Clifford, ο ντράμερ κάνει στην άκρη αφήνοντας τους υπόλοιπους τρεις να αποδώσουν την μελαγχολική πανέμορφη μελωδία που είναι βέβαια αφιερωμένη στον παλιό συνεργάτη του Clifford Brown. Το Lil Max είναι ένα σόλο drums κομμάτι, την αρτιότητα και τον ηχητικό πλούτο του οποίου θα ζήλευαν σίγουρα πολλοί νέοι ντράμερ του χώρου. Πολυρυθμία, απανωτά χτυπήματα στο bass drum και συνεχής χρήση του hi-hat και του ride cymbal από έναν μεγάλο παίκτη των κρουστών. Έπεται ακόμα ένα standard, αυτή τη φορά πρόκειται για την τρυφερή μπαλάντα But Beautiful όπου την παράσταση κλέβει το θαυμάσιο λυρικό πιάνο του Don Friedman. Το The Profit κοχλάζει κυριολεκτικά με το πνευστό να ακροβατεί ανάμεσα στο swing και τον αυτοσχεδιασμό και τα τύμπανα να δημιουργούν μια πληθωρική ηχητική βάση. Δυο από τις πιο αγαπητές μελωδίες του αμερικανικού τραγουδιού είναι οι When I Fall in Love και The Nearness of You. Βρίσκονται αμφότερες στο Friendship και μάλιστα αποδίδονται σόλο από το flugelhorn του Clark Terry. Η αξιοθαύμαστη αίσθηση της μελωδίας και οι ενδιαφέρουσες αυτοσχεδιαστικές προεκτάσεις χαρακτηρίζουν την ερμηνεία του βετεράνου καλλιτέχνη. Μια βουτιά στην δεκαετία του 20 επιχειρείται με την διασκευή στο Makin’ Whoopee, ένα κλασικό τζαζ μπλουζ που ερμήνευσαν εκτός των άλλων ο Frank Sinatra και η Ella Fitzgerald. Η τρομπέτα ανοίγει το κομμάτι παίρνοντας εξαρχής την σκυτάλη πριν την παραχωρήσει στο πιάνο που καταφεύγει σε ένα χαρούμενο swing σόλο.

Ακολούθως ο McLaurine έχει τον δικό του χρόνο για ένα σόλο του μπάσου του και στην συνέχεια ο Roach αναλαμβάνει δράση για ένα ακόμα απολαυστικό σόλο drums. Οι τέσσερις τους επανέρχονται σαν ομάδα πλέον στο τέλος για να κλείσουν το κομμάτι πατώντας εκ νέου πάνω στη βασική μελωδία. Θαυμάσια διασκευή! Το Friendship όπως ήδη αναφέρθηκε έχει ηχογραφηθεί στα μέσα του 2002 στην Νέα Υόρκη για λογαριασμό της πολυεθνικής Sony Music. Λίγα χρόνια αργότερα η ιαπωνική Sony το κυκλοφόρησε σε υβριδικό SACD και στις αρχές του 2013 το επανέκδοσε σε Blu-spec CD2, την νέα τεχνολογία που έχει λανσάρει ο κολοσσός αυτός και στηρίζεται στην διαδικασία που ακολουθείται για τα Blu- Ray Discs. Ο ήχος του μόνο ως αναφοράς μπορεί να χαρακτηριστεί. Η απεικόνιση των οργάνων, ο ρεαλισμός και η φυσικότητα είναι κορυφαίου επιπέδου. Στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με ένα demostration disc το οποίο θα αναδείξει όλα τα προτερήματα ενός καλοστημένου συγκροτήματος. Όσοι δε αγαπούν τα τύμπανα, δεν πρέπει για κανέναν λόγο να χάσουν αυτό το cd. Ο παλμός του drum set του τεράστιου Max Roach είναι απλά συναρπαστικός, στο άλμπουμ μάλιστα που έμελλε να είναι το τελευταίο που έγραψε ποτέ ο μεγάλος αυτός καλλιτέχνης. Στα συν του Friendship δεν μπορεί παρά να συμπεριληφθεί το εκπληκτικής ποιότητας gatefold mini lp της Sony. Σκληρό tip – on χαρτόνι, σούπερ gloss υφή που μας φέρνει στον νου τα κορυφαία αμερικανικά εξώφυλλα δίσκων προηγουμένων δεκαετιών. Απολαυστικό, όπως και αν το δεις!!!

Shares