Tsuyoshi Yamamoto | Girl Talk

Υπάρχουν μουσικοί που δεν χορταίνεις να ακούς, έτσι δεν είναι; Αυτός ο πιανίστας είναι ένας τέτοιος για μένα και φαντάζομαι για αρκετούς από τους ακροατές δίσκων όπως τα Midnight Sugar και Μisty που έγραψαν ιστορία στην ιαπωνική τζαζ σκηνή των 70’s. To Girl Talk είναι το έκτο άλμπουμ του σπουδαίου μουσικού για την Three Blind Mice και ηχογραφήθηκε τον Δεκέμβριο του 1975 στο Τόκιο. Μια πολύ καλή για την εποχή παραγωγή που, στα χέρια του μηχανικού της JVC Tohru Kotetsu, απέκτησε τις απόλυτα ισορροπημένες αναλογικές χροιές και αυτόν τον μοναδικό βελούδινο ζεστό ήχο που χαρακτηρίζει τα transfers της εν λόγω εταιρείας με τους πιστούς λάτρεις ανά τον κόσμο. Και μόνο το πρώτο κομμάτι του δίσκου συνιστά αιτία απόκτησής του, το πασίγνωστο standard του Μarvin Hamlish, The Way We Were, απογειώνεται σε θεσπέσια ύψη χάρη στο απίστευτης ομορφιάς παιξίματος του Yamamoto, τα δάκτυλα του οποίου νιώθεις πως χορεύουν πάνω στα πλήκτρα. Υπέροχη ταυτόχρονα η συνεργασία του Akira Daiyoshi που παίζοντας το κοντραμπάσο του με δοξάρι, δίνει ένα επιπλέον δραματικό και βαθύ τόνο στην μπαλάντα. Ο συγκεκριμένος μπασίστας πρωταγωνιστεί με παίξιμο αέρινο, άκρως εντυπωσιακό, το οποίο μάλιστα προβάλλεται ιδιαίτερα από τους ηχολήπτες στα σολιστικά του κυρίως σημεία και βέβαια οι οπαδοί του οργάνου αυτού έχουν έναν επιπλέον λόγο να προσέξουν το δίσκο τούτο. Στο οσκαρικό Gone With The Wind του Max Steiner, για παράδειγμα, το δίλεπτο σχεδόν σόλο του σκάει με ορμή στο στομάχι του ακροατή, με εξωπραγματικό όγκο και δυναμικά ικανά να οδηγήσουν και τα καλύτερα στημένα συστήματα στα όρια τους. Ακόμα ένα ιδιαίτερο σημείο του Girl Talk έρχεται με την δημιουργική διασκευή στο Take The “A” Train του B. Strayhorn, όπου οι τρεις μουσικοί ανεβάζουν το τέμπο στα ύψη, κάνοντας το παίξιμό τους να μοιάζει με τον ήχο μιας ατμομηχανής! Γεμάτα ορμή και δυναμισμό τα χτυπήματα του ντράμερ Tetsujiro Obara εδώ, κατευθύνουν ευδαιμονικά τα δυο συνοδά όργανα σε ντελιριακό κρεσέντο.

Όπως ήδη τόνισα, αυτό το cd χαρακτηρίζεται από τα εντυπωσιακά του δυναμικά σώματα και τον κρυστάλλινο ταυτόχρονα ήχο του. Η σκηνή φαντάζει ευδιάκριτη, με το πιάνο στα αριστερά και δίπλα του τα ντραμς με το μπάσο λίγο πιο πίσω, ρωμαλέο και ογκώδες. Τα χαμηλά του είναι πράγματι άξια αναφοράς και ένα καλό σε δύναμη και ποιότητα σύστημα θα σας χαρίσει απολαυστικές ακροάσεις. Το κελαριστό, γλυκόφωνο σαν αηδόνι πιάνο αναπαράγεται με αφάνταστα λεπτομερή τρόπο, μπορώ χωρίς ίχνος υπερβολής να πω ότι υπάρχουν στιγμές που ο καλλιτέχνης αυτός προκαλεί γλυκιά ανατριχίλα με το βαθύτατα συναισθηματικό του παίξιμο.Ένα XRCD24 της JVC που αξίζει να προσθέσετε στη συλλογή σας…

Shares