Kenny Burrell | Guitar Forms

Σε έναν δίσκο όπου τα μουσικά ιδιώματα εναλλάσσονται με βίαιο σχεδόν τρόπο, η μεγαλύτερη παγίδα που μπορεί να στηθεί για τον σολίστ είναι η ασυγκράτητη έπαρση και η εκτίναξη της αλαζονείας σε ύψη τελικά ενοχλητικά για τον ακροατή. Έχοντας αυτό κατά νου ο τεράστιος δάσκαλος της κιθάρας Kenny Burrell έγραψε το Guitar Forms σε δυο δόσεις, τέλη 1964 – αρχές 1965. Στα 33 του ήταν ήδη ένας από τους σημαντικότερους τζαζ κιθαρίστες. Δεν είχε να αποδείξει τίποτε, παρά μόνο να συνεχίσει την δημιουργική πορεία του, διανθίζοντας την με την πνευματικότητα και τον ισχυρό ψυχισμό του. Το Guitar Forms έμελλε να γίνει ένα από τα σπουδαιότερα album της καριέρας του, για δυο κυρίως λόγους. Ο πρώτος είναι η πολυσυλλεκτικότητα που το διακρίνει. Όντας ένας εξαίρετος hard – bop κιθαρίστας, ο Burrell με τούτο το δίσκο εμπλουτίζει το ρεπερτόριο του με blues, latin, bolero, big band και bop στοιχεία φτιάχνοντας ένα άκρως μαγευτικό χαρμάνι. Ο δεύτερος αφορά στον μεγάλο Gil Evans, που συμμετέχει στις πέντε από τις εννέα συνθέσεις που απαρτίζουν το Guitar Forms. Ο Evans είχε ήδη γράψει ιστορία ως ενορχηστρωτής μιας σειράς δίσκων του Miles Davis και αν κάποιος λάτρεψε το Sketches Of Spain, δεν έχει παρά να αφεθεί στο μοναδικό Lotus Land που βρίσκεται στο Guitar Forms. Ένα μεθυστικό, νυχτερινό bolero ντυμένο με τους μεταξένιους flamenco ήχους της κιθάρας του Burrell, που εξελίσσει την λάτιν φόρμα υποστηριζόμενο από το μιλιτέρ drumming και τα θαυμάσια πνευστά που διακριτικά ενισχύουν την δραματική κορύφωση του θέματος. Κομμάτι τζαζ ανθολογίας και αναμφίβολα το κορυφαίο του άλμπουμ. Πανέμορφη η διασκευή στο traditional Greensleeves, με την κρυστάλλινη εισαγωγή της σόλο ακουστικής κιθάρας να παραχωρεί τη θέση της στο πληθωρικό swing της ορχήστρας του Evans και τα εκπληκτικά licks της ηλεκτρικής πλέον κιθάρας του τεράστιου Burrell. Από τα τρία small combo κομμάτια το εισαγωγικό Downstairs ξεχωρίζει ως ένα δυναμικό blues θέμα με μπόλικο tremolo στη κιθάρα, ενώ το Breadwinner δίνει την ευκαιρία στον Roger Kellaway για ένα δυναμικό πιάνο σόλο. Το Prelude No. 2 του George Gershwin τέλος ερμηνεύει μόνος με την ακουστική του ο Kenny Burrell, σαγηνευτικός και λυρικός όσο ελάχιστοι.

Το Guitar Forms ηχογραφήθηκε στο στούντιο του Rudy Van Gelder με παραγωγό του Creed Taylor. Η χαρακτηριστική αντήχηση των εργασιών του διάσημου μηχανικού είναι παρούσα και σε τούτο το άλμπουμ. To Master Edition CD της Verve είναι πραγματικά εξαιρετικό, διάφανο, λεπτομερές και πολύ ανοιχτό. Το ολοκαίνουργιο 180αρι βινύλιο της Speakers Corner πάντως είναι καλύτερο. Καταρχήν είναι πιο ήσυχο από το cd, σχεδόν εξαφανίζοντας τον θόρυβο της μαγνητοταινίας. Ακούγοντας το θαυμάσιο latin Moon And Sand με τα ογκώδη congas στο αριστερό κανάλι και τα drums στο δεξί να γράφουν εκπληκτικά, το cd ακούγεται άδειο, σχεδόν άψυχο, στο κέντρο της σκηνής, τη στιγμή που το βινύλιο γεμίζει τον χώρο με το ρωμαλέο μπάσο του Ron Carter. Πιο σφικτό, με ανώτερα σαφώς δυναμικά, με εξίσου σαγηνευτική διαφάνεια και ισχυρό ρυθμό, το βινύλιο είναι ο αδιαμφισβήτητος νικητής του συγκριτικού. Σε κάθε περίπτωση, ομιλούμε για ένα διαμάντι απαραίτητο σε κάθε σοβαρή τζαζ δισκοθήκη.

 

ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΗΧΟΥ CD: 4.5

Shares