Gino D’Auri | Passion And Soul

Είναι το Flamenco η πλέον καταξιωμένη παλέτα του πάθους και της ψυχής; Πόσο επιτρεπτό είναι για τους ζωγράφους του να καινοτομούν, παραμένοντας ταυτόχρονα συνεπείς στο μεθυστικό του νέκταρ; Στο κύκνειο άσμα του, δώδεκα χρόνια πίσω, ο Ιταλογεννημένος Gino D’Auri δίνει τις πειστικότερες απαντήσεις. Το Passion Y Duende είναι μόλις το τρίτο δισκογράφημα του υπέροχου αυτού κιθαρίστα και δεύτερο για την εταιρεία του Stephen Hill. Το παίξιμο του καλλιτέχνη μοναδικά ευαίσθητο, οι γνώσεις του για το αντικείμενο προφανείς και η δεξιοτεχνία του χαράσσεται καυτή και κοφτερή στη μνήμη. Οι nylon χορδές της κιθάρας του αστράφτουν καθαρότητα και φρεσκάδα, μελαγχολία και πόνο. Τα συνοδευτικά παλαμάκια και φωνητικά του Antonio de Jerez αφηγούνται γλυκόπικρες, σκονισμένες ιστορίες στέρησης και ελπίδας. Όλα καλά ως εδώ, πολύ καλά πραγματικά, όμως λίγο ως πολύ αναμενόμενα. Το στοιχείο που κάνει το άλμπουμ αυτό ξεχωριστό είναι η ανάθεση του ρόλου της ανθρώπινης φωνής στο απίστευτων χρωματισμών τσέλο του κυρίου David Darling. To τσέλο, λένε, είναι το κοντινότερο στην ανθρώπινη φωνή όργανο. Το πώς μπορεί να ματσάρει όμως με μια καυτή φλαμένκο κιθάρα τόσο αρμονικά και πολυσήμαντα, μόνο η ακρόαση είναι ικανή να σε πείσει. Το Barrio San Miguel είναι ένα γρήγορο Bulerias, βγαλμένο από τις τσιγγάνικες γειτονιές του Χερέθ, που αναδεικνύει τη ταχύτητα στο παίξιμο του κιθαρίστα.

Σε πιο λατινογενείς ρυθμούς ακολουθεί το Ida yVuelta, με τον D’Auri περισσότερο λυρικό και τον Darling σε ήπιο συνοδευτικό ρόλο. Οι κρουστοί ήχοι στο κομμάτι αυτό προσθέτουν βάθος και όμορφο όγκο. Το δωδεκάλεπτο ομότιτλο κομμάτι που ακολουθεί είναι και το πρώτο μεγάλο θέμα του cd. Πιο αργό και μάλλον λυπημένο, με έξυπνη χρήση των παύσεων και ένα ντουέτο οργάνων που απογειώνει τις αισθήσεις. Το τσέλο για πρώτη φορά πρωταγωνιστεί με αυτόν τον σαγηνευτικό πελώριο όγκο του, σπαράζει, κοχλάζει μέσα στο συναισθηματικό του σύμπαν. Η κιθάρα δίπλα του, ντελικάτη και αστραφτερή συνάμα στις εκρήξεις της, συναλλάσσεται μαζί του με χάρη και αρμονία. Και το τραγούδισμα του Antonio σιγοκαίει ανάμεσά τους. Εκπληκτικό θέμα το Paternera, με το παρατεταμένο παίξιμο στο τσέλο να βάζει τη σκοτεινή αγωνία και τη καυτή κρυστάλλινη κιθάρα όλη την επικίνδυνη γοητεία της ηρωίδας της ιστορίας που αφηγείται. Έχουμε την ευτυχία αυτό το μουσικό κομψοτέχνημα να χαίρει της φροντίδας του Stephen Hill και ενός εξαίρετου μάστερ από τον Bob Olhsson. Απίστευτα καθαρός και λεπτομερής ήχος, συμπαγής και ρεαλιστικός. Η εικόνα είναι ακριβέστατη και το βάθος του σε βάζει με μαγικό τρόπο σε σκοτεινά Pattios. Ο εντυπωσιακός δυναμισμός και όγκος των οργάνων απλά ολοκληρώνει μια τέλεια, σε όλο της το φάσμα, παραγωγή. Αριστούργημα…

Shares