Robert Rich / Steve Roach | Strata

Όσοι ακόμη επιμένουν να ερωτούν εάν η ηλεκτρονική μουσική μπορεί να έχει ψυχή, θα πάρουν μια ξεκάθαρη απάντηση ακούγοντας το Strata που, ερχόμενο από το μακρινό 1990, μαγνητίζει τις αισθήσεις με την απαράμιλλη ατμόσφαιρα του. Η πρώτη από τις δυο συνεργασίες αυτών των μεγάλων οραματιστών του space-ambient κινήματος έμελλε να δώσει έναν από τους κλασικούς δίσκους του είδους. Ο Steve Roach προσφέρει ήχους βγαλμένους από τα αναλογικά και ψηφιακά του synths και ο Robert Rich συμπληρώνει με το δικό του εξοπλισμό εμπλουτίζοντας τον με κιθάρες, φλάουτα και κρουστά. Όπως συνήθως συμβαίνει σε συνεργασίες ταλαντούχων καλλιτεχνών, το κλειδί και δω είναι η χημεία, που προκύπτει να αρθρώνει έναν αυθεντικό, εφευρετικό λόγο. Το Strata είναι σπουδαίο ακριβώς γιατί η συνύπαρξη των δυο ανοίγει ορίζοντες μιας ισχυρής εσωτερικότητας βασισμένης σε ονειρικά ηλεκτροτοπία. Εξίσου πετυχημένη και η ροή των δέκα κομματιών που το απαρτίζουν. Το ξεκίνημα γίνεται με δυο trance ambient συνθέσεις, τις Fearless και Mica, οι οποίες καθορίζονται από τα έθνικ κρουστά του Rich που κατευθύνουν ιδανικά τους συνθετητές σε γαλαξιακούς δρόμους. Στο Mica μάλιστα, το τοπίο αποκτά κρυστάλλινες λάμψεις από τα καμπανάκια και άλλα μεταλλικά κρουστά. Έπειτα οι εντάσεις πέφτουν, οι ατμόσφαιρες ενισχύονται και οι πινελιές αποδίδουν ένα ήπιο, μάλλον ονειρικό, ηχητικό κολλάζ.

Το Forever εισάγει το ύφος που σε οδηγεί στο The Grotto Of Time Lost, μια δεκάλεπτη μαγευτική σύνθεση που εμπεριέχει όλα τα μεθυστικά αρώματα του μουσικού σύμπαντος των δυο καλλιτεχνών. Τα νερά που στάζουν και ντελικάτες ατμόσφαιρες συνυπάρχουν με τις αιθέριες κιθάρες σε έναν κόσμο καθαρότητας και ευγένειας. Το Magma ακούγεται σαν ένα τυπικό Steve Roach κομμάτι, με τα drones να κυριαρχούν σκοτεινά και ανησυχητικά. Τα χαμηλά σώματα δε στο κομμάτι αυτό, θα ταράξουν γερά τους τοίχους των δωματίων και θα ζορίσουν αρκετά ηχοσυστήματα… Ανάλογης διάθεσης το Persistence Of Memory, που αφιερώνεται στον Dali. Τα τρία κομμάτια που ολοκληρώνουν το πρόγραμμα, παραμένουν εσωστρεφή με έκδηλη όμως τη φωτεινότητα και την αισιοδοξία. Στο Remembrance κυριαρχεί η steel κιθάρα του Rich που φέρνει στο νου τον αγαπημένο Daniel Lanois. Το La Luna είναι ένα υπέροχα τρυφερό δεκάλεπτο θέμα και συνάμα ένα ιδανικό καταληκτικό κομμάτι. Ηχογραφημένο είκοσι σχεδόν χρόνια πριν, το Strata ακούγεται φρέσκο, αναλυτικό και λυτρωτικά ζεστό. Τα κρουστά σώματα είναι γεμάτα δύναμη και παλμό, τα καμπανάκια αστράφτουν όταν εμφανίζονται και τα synthesizers γεμίζουν με μια εξαίρετη και πλήρη εικόνα το χώρο. Πέρα από κάθε αμφιβολία μιλάμε για μια από τις σπουδαιότερες κυκλοφορίες ηλεκτρονικής μουσικής που ηχογραφήθηκε ποτέ…

Shares