Steven Wilson | The Raven that Refused to Sing (and other stories)

Ως ηγέτης των Porcupine Tree o Steven Wilson κατηγορήθηκε αρχικά πως η μουσική του έφερε απροκάλυπτα τη στάμπα των Pink Floyd. Με τα χρόνια να περνούν βέβαια, οι Porcupine Tree απέδειξαν πως ήταν κάτι πολύ περισσότερο από αυτό, έγιναν ουσιαστικά ένα από τα πλέον σημαντικά συγκροτήματα του σύγχρονου ροκ. Ο αρχηγός τους δε, ο κύριος Steven Wilson, αναδείχθηκε σε μια κορυφαία φιγούρα της βρετανικής μουσικής σκηνής, με πολυεπίπεδη δραστηριότητα και συνεχές σκάλισμα στα έγκατα της εμπνευσμένης δημιουργίας. Τον Φεβρουάριο του 2013 ο Wilson παρουσίασε το τρίτο προσωπικό του άλμπουμ με τον τίτλο The Raven That Refused To Sing and other stories. Και αν με το Grace for Drowning που προηγήθηκε, έκανε πολλές καρδιές να χτυπήσουν πιο δυνατά, με το φετινό του πόνημα δείχνει ικανός να τις διαλύσει κυριολεκτικά! Το Raven αποτελείται από έξι μόλις συνθέσεις, τρεις εκ των οποίων υπερβαίνουν τα δέκα λεπτά. Ο στίχος είναι σημαντικός για την ατμόσφαιρα του, πραγματευόμενος συχνά μεταφυσικές καταστάσεις, με αποκορύφωμα το καταληκτικό ομότιτλο τραγούδι. Μουσικά, ο Wilson εδώ δείχνει να βρίσκεται μια ανάσα από το απόλυτο δημιουργικό του όραμα. Οι αναφορές στους prog ήρωες των 70’s είναι εμφανέστατες και το πασπάλισμα με τις δικές του ολόφρεσκες ιδέες συνιστά ένα εκρηκτικό μείγμα δεξιοτεχνίας και ατόφιας έμπνευσης. Το Luminol που ανοίγει με μανιώδη τρόπο τον δίσκο παραπέμπει ευθέως στους τιτάνες Rush με το ηλεκτρικό μπάσο και τα χειμαρρώδη ντραμς της εισαγωγής. Κάπου εκεί αναλαμβάνει δράση το Fender Rhodes του Adam Holzman και το τζαζ ύφους φλάουτο του Theo Travis που απογειώνουν το κομμάτι στη στρατόσφαιρα μέχρι και τη μέση του, οπότε γίνεται και η ενεργειακή παύση.

Το πιάνο, το φλάουτο και η βελούδινη φωνή του Wilson ξεχωρίζουν ως ότου το mellotron εισέλθει και οδηγήσει εκ νέου το τραγούδι σε αυτοσχεδιαστικούς δαιδαλώδεις οδούς. Και πράγματι, δεν κάνετε λάθος, ο ήχος του mellotron σάς είναι τόσο γνώριμος γιατί είναι ακριβώς το ίδιο όργανο που χρησιμοποίησαν οι μεγάλοι King Crimson στο In The Court of The Crimson King, τον δίσκο που πολλοί από εσάς μεγαλώσατε μαζί του! Το Drive Home που έπεται είναι ένα τραγούδι που νομίζεις πως έρχεται από την χρυσή εποχή του progressive rock με εξαιρετική lead κιθάρα από τον βιρτουόζο Guthrie Govan και ονειρική σύμπλευση των ήχων του mellotron και των εγχόρδων της London Session Orchestra. Επικό! Το Holy Drinker μέσα στα 10 λεπτά του συμπυκνώνει τα αρώματα του προοδευτικού ροκ. Δυναμικό, αέρινο, ατμοσφαιρικό, με φοβερές αλλεπάλληλες εναλλαγές του σοπράνο σαξοφώνου, της κιθάρας, του mellotron και ένα εντυπωσιακό πληθωρικό drumming από τον Marco Minnemann. Στο Pin Drop το τζαζ σόλο του σαξοφώνου οδηγεί σε μια συγκλονιστική κορύφωση με χορταστικά δυναμικά. Το Watchmaker κρατά την προσοχή σου για δώδεκα λεπτά. Εμπεριέχει όλα εκείνα τα στοιχεία που έχουν καθορίσει τις prog περιοχές. Ονειρική εισαγωγή με φωνή και ακουστική κιθάρα για τα πρώτα 4 λεπτά και μετά μια ευδαιμονική περιπέτεια στο υπερπέραν με το φλάουτο, την κιθάρα, το πιάνο και το σαξόφωνο στον ρόλο του πιλότου. Ο δίσκος κλείνει με το ομότιτλο του άλμπουμ τραγούδι. Μια γλυκόπικρη υπερφυσική ιστορία, ερμηνευμένη άψογα από τον Wilson, πανέμορφη μέσα στην απλότητα της, σχεδόν απόκοσμη μα άκρως ποιητική. Ένα μικρό στολίδι. Το Raven That Refused To Sing κυκλοφορεί τόσο σε διπλό βινύλιο όσο και σε διάφορες εκδόσεις με ψηφιακά μέσα. Πίσω από την κονσόλα του ήχου βρέθηκε ο θρύλος Alan Parsons, οι πινελιές του οποίου είναι εμφανείς στο ακουστικό αποτέλεσμα. Η εικόνα είναι τεράστια και τρισδιάστατη, η ανάλυση εξαιρετική, τα δυναμικά πλούσια, οι φωνές φυσικές και καλά εστιασμένες. Τα εύσημα μας για τον κορυφαίο progressive δίσκο του 2013 και έναν από τους καλύτερους του είδους ανεξαρτήτου χρονολογίας.

Shares