J.J. Cale | Troubadour

Αν τα παιδικά χρόνια φέρουν ανεξίτηλη την σφραγίδα της αθωότητας, τα εφηβικά ακτινοβολούν όλη τη ζωηράδα της νιότης και την πολύχρωμη έκπληξη που γεννά η επαφή με το οτιδήποτε καινούργιο. Οι αναμνήσεις από αυτήν την πρώιμη περίοδο είναι για τον καθένα λατρεμένες όταν συνδυάζουν και αναζωπυρώνουν τούτα ακριβώς τα συναισθήματα, την μοναδικότητα της αθωότητας και την γοητεία του νέου που ανοίγουν, θαρρείς από το πουθενά, το παράθυρο της ψυχής χαρίζοντας της παντοτινές και αξέχαστες εικόνες. Μια τέτοια αγαπημένη ανάμνηση από τα 15 μου, ήταν η επίσκεψη σε ένα κεντρικό αθηναϊκό δισκοπωλείο – από εκείνα που νοσταλγούμε οι παλιοί και δεν θα διαβούν ποτέ οι νέοι – με έναν καλό συγγενή και μέντορα μου επί της μουσικής. Μέχρι εκείνη τη μέρα, μου έγραφε κασέτες με ροκ επιλογές, εν μέσω οικογενειακών επισκέψεων ( τις θυμάστε αυτές τις εποχές, φαντάζομαι… ). Αλλά είχε έρθει η στιγμή για την πρώτη κοινή εξόρμηση και ο θείος ως καλός θείος έβαλε το χέρι βαθιά στη τσέπη και αγόρασε στον εκκολαπτόμενο μουσικόφιλο τέσσερις δίσκους με άγνωστο περιεχόμενο. Ο ένας από αυτούς ήταν το Special Edition του J.J. Cale. Το μυστήριο λύθηκε μερικές ώρες αργότερα, την ώρα της ακρόασης στο οικογενειακό στερεοφωνικό. Εκείνο βέβαια που δεν αποτελεί μυστήριο είναι η εντυπωσιακή έλξη που άσκησε μέσα μου αυτή η μοναδική σε χαλαρότητα και αισθησιασμό φωνή του J.J. Cale, σε συνδυασμό με τις αποχαυνωτικές και γεμάτες λυρισμό μελωδίες των τραγουδιών του. Δεν υπήρχε αμφιβολία, είχα πέσει μεγαλοπρεπώς στα δίκτυα αυτού του τρομερού τύπου από την Oklahoma και ομολογώ πως όσο ζω, εκεί μπλεγμένος θα παραμένω. Ευχαριστώ θείε.

Ένας τέτοιος τύπος είναι λοιπόν ο J.J. και επιτρέψτε μου τον ενικό, καθώς ο αόριστος χρόνος μοιάζει ασύμβατος με έναν αιώνιο θρύλο σαν αυτόν. Ένας γητευτής, τέτοιος είναι ο κύριος Cale και έτσι και καθίσεις έστω μια φορά στην βεράντα του, δεν θα θέλεις να το κουνήσεις ρούπι από εκεί. Όλα αυτά τα χρόνια ο Cale σκάρωνε ιστορίες και κάθε τόσο τις ομαδοποιούσε σε δίσκους, καλώντας νοερά τους φίλους του στην βεράντα του εξοχικού. Οι καλεσμένοι του 1976 είχαν την ευκαιρία να μοιραστούν μαζί του τα δώδεκα τραγούδια του Troubadour. Πρόκειται για τον τέταρτο δίσκο του και ακολούθησαν ακόμα δέκα, μέχρι και το Roll On του 2009. Αν κάτι χαρακτηρίζει τον J.J. εκτός από το χαρακτηριστικό υβρίδιο της κάντρι-ροκ, τζαζ, μπλουζ ατμόσφαιρας της μουσικής του, είναι η εντυπωσιακή συνέπεια στο εκφραστικό του ύφος. Η americana για αυτόν, δεν είναι απλά ένας μουσικός όρος, αλλά μια ξεκάθαρη και αδιαπραγμάτευτη στάση ζωής. Οι μεγαλύτερες επιτυχίες που συνέθεσε ποτέ, έγιναν σουξέ για τους διασκευαστές του, όχι για τον ίδιο! Στο Troubadour για παράδειγμα, βρίσκεται το πρωτότυπο Cocaine, που ένα χρόνο μετά έγινε σούπερ χιτ για τον Eric Clapton. Η ειδοποιός διαφορά είναι πως στο Slowhand το Cocaine ξεχωρίζει εμφατικά, ενώ στο Troubadour δεν είναι παρά το τελευταίο τραγούδι της πρώτης πλευράς… Ο Κλάπτον διασκεύασε πολλά χρόνια αργότερα ακόμα ένα τραγούδι του Troubadour, το Travelin’ Light. Αυτήν την μαγική σύζευξη όμως του βιμπράφωνου και της ηλεκτρικής κιθάρας του αυθεντικού, δεν μπόρεσε καν να την πλησιάσει. Στο Hold On, όπου η τζαζ πινελιά είναι πιο έντονη από οπουδήποτε στον δίσκο, ο Cale προσφέρει ένα σύντομο ρεσιτάλ κιθαριστικής δεξιοτεχνίας, που αρκετοί τζαζ σολίστ πιθανώς θα ζήλευαν.

Το πιάνο του Bobby Woods ματσάρει ιδανικά με τα licks της κιθάρας του J.J. στο ρυθμικό μπλουζ The Woman That Got Away, ενώ αμέσως μετά το Super Blue αποκαλύπτει γυμνό ως το κόκαλο το τρομερό μπλουζ feeling του Cale. Απολαυστικά σκουπάκια χαιδεύουν τα τύμπανα, ένα αέρινο βιμπράφωνο πλανάται στον αέρα και κάτω στη γη οι κιθάρες – ακουστική, steel και ηλεκτρική – διαγωνίζονται με τα γεμίσματα τους σε φινέτσα και γοητεία. Το Let Me Do It To You από την άλλη δείχνει την soul funk πλευρά του J.J. με τα χάλκινα πνευστά να συνοδεύουν την κιθάρα και την δυάδα μπάσου και τυμπάνων να προσθέτει το απαραίτητο groove. Το Cherry ντύνεται με όμορφα κρουστά, γλυκύτατα σόλο κιθάρας και βελούδινα δεύτερα φωνητικά πίσω από την νυσταγμένη μα τόσο ερωτική φωνή του Cale. O δίσκος κλείνει με το ωραιότερο ίσως κομμάτι, που δεν είναι άλλο από το καθαρό blues You Got Me On So Bad. Εδώ τα φωνητικά βγαίνουν πιο μπροστά, πάντα όμως ψιθυριστά, το σόλο της κιθάρας είναι σκέτη μαγεία, αλλά την παράσταση κλέβει ξεκάθαρα το αισθησιακό πιάνο του Bill Purcell, που σε ταξιδεύει νοερά στο μπλουζ κλαμπ των ονείρων σου.

Η κορυφαία audiophile εταιρεία Analogue Productions αποφάσισε να επανεκδόσει σε βινύλιο το κορυφαίο για πολλούς άλμπουμ του μοναδικού καλλιτέχνη. Το remastering των αυθεντικών ταινιών της Shelter επιμελήθηκε στο Sterling Sound ο Ryan Smith, ενώ το βινύλιο των 200 γραμμαρίων κόπηκε στο Quality Record Pressings. Το αποτέλεσμα της εργασίας τους είναι απλά εντυπωσιακό. Σύγκριση με το CD της Mercury εννοείται πως δεν έχει νόημα να γίνει καν. Η ζωντάνια της μουσικής, ο απίστευτος αέρας, η ακρίβεια στην αναπαραγωγή των τριών διαστάσεων, τα κορυφαία δυναμικά και η ανάδειξη και της παραμικρής ηχητικής λεπτομέρειας, χαρακτηρίζουν αυτό το εκπληκτικό βινύλιο της A.P. Records. Με τα τραγούδια να έχουν ηχογραφηθεί σε διαφορετικά στούντιο, ο ηχητικός χαρακτήρας του Troubadour – όπως και των περισσοτέρων δίσκων του Cale – δεν είναι ενιαίος. Κάπου είναι πιο μουντό υψηλά, κάπου αλλού πιο φωτεινό. Το θέμα όμως είναι πως ποτέ πριν δεν είχα ακούσει το άλμπουμ αυτό με τέτοια ενέργεια, καθαρότητα, ανάλυση, ζεστασιά και μουσική πληροφορία. Αληθινό αριστούργημα από κάθε άποψη. Ευχαριστούμε για την φιλοξενία κύριε Cale. Στο επανιδείν…

Shares