Ταξίδι στην Akasha*

*Akasha: η ψυχή του κόσμου, ο τόπος όπου αποθησαυρίζεται το σύνολο της συμπαντικής γνώσης, εκεί όπου παρελθόν, παρόν και μέλλον αποτελούν μια αδιάσπαστη ενότητα. Όποιος πατάει εκεί το πόδι του μαθαίνει να βλέπει, να αναγνωρίζει και να θεραπεύει (Christian Ratsch).

H C.A.T βρίσκεται και πάλι στην ελληνική αγορά μέσω της Scale Audio κι εμείς δε χάνουμε την ευκαιρία να ακούσουμε τον μεγαλοπρεπή JL2 στην πλέον πρόσφατη εκδοχή του, έναν τελικό ενισχυτή πολλών “κυβικών” που συνδυάζει την αστείρευτη δύναμη με την εξαιρετική φυσικότητα. Είναι άραγε τόσο καλός όσο λένε;

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Τύπος: τρίοδος push-pull class A

Λυχνίες/κανάλι: 8xKT-120, 12AU7, 12AX7, 6922

Ισχύς: 100W 8&4Ω

Απόκριση: 1Hz-65KHz (-3dB)

Ευαισθησία: 835mV

Κέρδος τάσης: 30,6dB

Θόρυβος: -90dB

Συντ. Απόσβεσης: 10

Διαστάσεις: 68x47x27 εκ. (ΒΠΥ)

Βάρος: 84 κιλά

Ο JL2 ΜκΙΙ που πήραμε για δοκιμή είναι εξοπλισμένος με τις KT-120 αντί για τις 6550 με τις οποίες είχαμε συνηθίσει να τον βλέπουμε τα περασμένα χρόνια. Παρά το γεγονός ότι η νέα λυχνία ισχύος είναι πιο δυνατή, ο τελικός παραμένει στα 100W αλλά έχει αισθητά καλύτερο τίμπρο και διαφάνεια, πιθανότατα βέβαια και μεγαλύτερες δυνατότητες οδήγησης. Είχα την ευκαιρία, παλαιότερα, να ακούσω την προηγούμενη έκδοση του αμερικανικού τελικού παρέα με τον διάσημο προενισχυτή της C.A.T, τον SL1 Ultimate, με τη βοήθεια μεγάλων ηχείων της Montana (KAS, XPS) και σε κόντρα με ανάλογα “τέρατα” της Cary από το single-ended στρατόπεδο, τους 805 και τους 1610. Η αλήθεια είναι ότι σε θέματα οδήγησης, ο C.A.T JL2 ποτέ δεν ερχόταν δεύτερος στις σχετικές κόντρες ακόμη και με τρανζιστοράτους σημαντικά μεγαλύτερης ισχύος, όμως θυμάμαι πως σε εκείνες τις ακροάσεις προτιμούσα το πιο πυκνό τίμπρο των Cary στις ανώτερες μεσαίες και τα πιο αέρινα πρίμα τους, τους έβρισκα δηλαδή πιο μουσικούς αν και λιγότερο ολοκληρωμένους, τεχνικά, δίπλα στον push-pull JL2. Εκείνες τις εποχές, φαντάζομαι, δεν υπήρχε “λαμπάκιας” που να προτιμά την 6550 έναντι των μεγάλων τριόδων ισχύος, έτσι κι αλλιώς. Σήμερα, η κατάσταση είναι ελαφρά διαφορετική.

Η μεγάλη λυχνία ισχύος της Tung Sol, η ΚΤ-120, άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού, όπως είδαμε πρόσφατα με τα ενισχυτικά της Leben και της Audio Research, που χρησιμοποιούν από ένα ζευγάρι στο κάθε κανάλι σε τάξη ΑΒ, με τον Leben να δίνει τη δυνατότητα για τρίοδο λειτουργία με απόδοση 70Wrms και τον Audio Research να φθάνει τα 50Wrms χωρίς τρίοδο σύνδεση, πιθανότατα με αρκετή ισχύ σε τάξη Α. Δεν υπάρχουν βέβαια αποδείξεις και απαράβατοι κανόνες σε τέτοια θέματα, αλλά με τέσσερα ζεύγη λυχνιών στο κάθε κανάλι, κανείς τείνει να πιστέψει τον σχεδιαστή της C.A.T, Ken Stevens, όταν αναφέρει πως τα 100W του JL2 MkII είναι όλα σε τάξη Α και, φυσικά, τριοδικά. Είναι κάτι που το μετράς (σε πλήθος λυχνιών), το βλέπεις…στη ζυγαριά (σχεδόν 85 κιλά) και το νιώθεις ως ζέστη μέσα στο δωμάτιο αλλά δεν μπορείς να το αποδείξεις αφού τα watt είναι watt σε όποια τάξη λειτουργίας κι αν ανήκουν. Πρέπει να το ακούσεις ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, να νιώσεις την ενέργεια της τάξης Α (και πόσο πιο εύκολα διεγείρει το ηχείο σου).catjl2-ptb1783_1273572157

Αν λοιπόν ο τελικός είναι το μοτέρ ενός συστήματος, ο JL2 MkII εμφανίζεται ως κάτι παραπάνω από το αντίστοιχο ενός V12. Είναι το απόλυτο και ακόμη παραπέρα, δικαιολογώντας έτσι στα μάτια μας την τσουχτερή τιμή του (κατά τη γνώμη μου, καθόλου τσουχτερή για τα σημερινά δεδομένα της ultra high end σκηνής). Αυτά τα 100W είναι διαθέσιμα στα 8 και τα 4 Ohm χωρίς εκπτώσεις από τη μοναδική έξοδο των μετασχηματιστών του. Δεν δίνονται νούμερα για χαμηλότερες αντιστάσεις και ο συντελεστής απόσβεσης του 10 δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικός όταν οι διακοπτικοί ξεπερνάνε το 1000, όμως μέχρι σήμερα ποτέ κανείς δεν έγραψε/είπε ότι ο JL2 δεν μπόρεσε να οδηγήσει το τάδε πολύ δύσκολο υπερηχείο. Τα νούμερα δε λένε πάντα την αλήθεια, συχνά δε την απλοποιούν αποπροσανατολιστικά και η πραγματικότητα φαίνεται να είναι ότι ο μεγάλος στερεοφωνικός τελικός της C.A.T δίνει ζωή ακόμη και στα πιο “νεκρά” ηχεία, ένα φιλί ζωής αν θέλετε σε ηχεία που θεωρητικά “παίζουν” αλλά που σε μόνιμη βάση ταλαιπωρούν/ταλαιπωρούνται από ανεπαρκείς συνθήκες οδήγησης. Συμβαίνει πιο συχνά από όσο ενδεχομένως νομίζετε…

Από κοντά

Η κλασική αισθητική του τελικού τον βοηθάει να γίνει πιο εύκολα αποδεκτός, παρά το μεγάλο του μέγεθος. Με σχεδόν 70 εκ. βάθος και τόσο μεγάλο βάρος, αυτό δεν είναι ένα μηχάνημα που θα μπει εύκολα σε ρακ αλλά θα προτιμήσει το πάτωμα ενώ, φυσικά, δεν τίθεται θέμα να εμπcatjl2-ptb1783_1273572227οδίσετε τη ροή της ζέστης από τις 16 λυχνίες του, παραχώνοντάς τον κάπου. Η εικόνα του C.A.T είναι βέβαια κλασική και ιδιαίτερα οικεία στα μάτια του χομπίστα που παρακολουθεί τις εξελίξεις εδώ και πολλά χρόνια. Ωστόσο, ιδωμένη με τα σημερινά δεδομένα, φαντάζει κάπως απλή αφού δεν υπάρχουν καθόλου σύγχρονα στοιχεία εντυπωσιασμού. Αν όμως τον φανταστούμε δίπλα σε ενισχυτές που είναι παντελώς απέριττοι, ο καθένας με τον τρόπο του, τότε μπορούμε να πούμε ότι ίσως έχει κάτι το ξεχωριστό αισθητικά, κάτι ας πούμε κομψό και αρχοντικό, που ίσως σχετίζεται με τη γυαλιστερή, επινικελωμένη μεταλλική επιφάνεια γύρω από τις λυχνίες. Ουσιαστικά, όμως, δεν υπάρχει τίποτε επάνω του που να προσδιορίζει αυτό το “κάτι” που αποπνέει εκτός ίσως από το σχέδιο με τις τρεις ακτίνες που παραπέμπει στο διάστημα και τα άστρα. Όπως θα δούμε παρακάτω, το σύμβολο αυτό είναι απόλυτα αντιπροσωπευτικό της ηχητικής απόδοσης του νέου JL2 MkII…

Shares